Het Boek van Tranen en Hoop is gemaakt voor de ouders waar van de kinderen, groot of klein,
nog in de gevangenschap van een cult of groep verblijven.

Kinderen die in het duister leven en vaak voor de buitenwereld geheim worden gehouden
en worden gebruikt voor o.a. kinderprostitutie en kinderpornografie
of ingezet worden voor afschuwelijke offerfeesten.

Ook is de bladzijde voor de kinderen zelf, in de hoop dat ze mogen weten
dat ze nooit vergeten zullen worden opdat ze zelf de kracht mogen vinden zich los te maken van de cult.

Een bladzijde voor:
onzichtbare ouders en verborgen kinderen die voortdurend leven tussen hoop en vrees.

De dood van je kind is het ergste wat je als ouder kan overkomen,
het maakt dan niet uit of het om een baby, peuter, puber of volwassen kind gaat, het blijft immers je kind.

Echter, het kwijt zijn, met de daarbij behorende onzekerheid of je kind nog in leven is of niet,
is wellicht nog ondraaglijker.

De onzekerheid, de ontreddering, de ontzetting, de machteloosheid, de wanhoop, de angst...

Het enige dat deze moeders kunnen doen is zichzelf vrij proberen te maken van de cult,
vrij van indoctrinaties, programmeringen, dreigingen en angst, opdat hun kinderen
vertrouwen mogen krijgen en kunnen geloven in een vrij leven buiten de cult.

Zeker geen sinecure omdat de moeders vaak nog bedreigd, geïntimideerd en gemanipuleerd worden door de cult.
En de cult zal alles in het werk stellen de moeders te laten zwijgen, terug te laten keren of kapot te maken.

Sommige moeders zien hun kind(eren) nog geregeld,
ook dat is een machtspel om de moeder gebonden aan de cult te houden.

Anderen moeders hebben hun kind(eren) al lange tijd niet gezien,
de onwetendheid of je kind nog leeft of niet is niet te verdragen.
En daarin blijft de cult hen op afschuwelijke en uitputtende wijze voorhouden dat hun kind nog leeft,
zodat de moeder trouw, en dus ook gevangen, blijft.

In beide gevallen is het een enorm leed dat deze moeders met zich meedragen.
De onzekerheid of je kind nog in leven is,
de wetenschap dat als het nog wel leeft het kind hetzelfde lot beschoren is als zij,
en het kind op verschillende niveaus mishandeld en misbruikt wordt, is ondraaglijk.

Moeders die zelf aan den lijve hebben ondervonden hoe afschuwelijk het is binnen een cult te moeten leven,
moeten hun kind achterlaten in deze duisternis van afschuw.
Ze staan machteloos tegen een macht waar amper tegen te vechten is.

De moeders gaan vaak gebukt onder de dreiging dat als ze gaan praten, naar buiten treden met hun verhaal,
dat dan hun kind nog meer pijn gedaan zal worden of zelfs zal moeten sterven.

Dit maakt hen zo pijnlijk verscheurd in het verdriet en wanhoop van het zo machteloos staan
in wat ze kunnen doen om hun kind weer in veiligheid te krijgen.

Het is ondraaglijk als moeder zijnde dat je zo relatief weinig concreet voor je kind kunt doen, het enige is:
zelf weg blijven van de cult!
Maar dat staat zo enorm haaks, en rijmt niet met je moedergevoel dat je kind wil redden uit de duisternis,
je moederhart die je kind ongeschonden thuis wil hebben, het wil vasthouden,
koesteren en beschermen tegen al het afschuwelijke en oneerlijke leed.

Deze bladzijde is voor een ieder die steun wil betuigen aan deze kinderen en ouders.

We mogen niet meer zwijgen, we moeten deze kinderen terug halen naar het licht.

Een overlevende en moeder